Mevlânâ, Mesnevî’sinde ve diğer eserlerinde “Ben”i şiirselliğin ve sufî düşüncenin derinliğinden yararlanarak, günlük algılamanın dışında bir içe­rikle tanımlamaktadır. Bu tanımlamada, “Biz” ve “Sen” hatta “O” kişilikle­rini de sorgulamaktadır. Varlığı ve benlik duygusunu irdelediği anlatımla­rında farklı bir değer yargısı oluşturmakta, önce “Ben”i, “Sen”le buluştur­makta, sonuçta değeri, “Sen”le özdeşleştirmektedir. Bu bakış tarzıyla ikinci kişiliği, muhatabı değerli görmektedir. Bu imgelemeyle kişi, ikinci şahsa olan ilgisi ve sevgisi ölçüsünce özellik sahibidir. Böylece Mevlânâ, genel anlamda insanı ve dar anlamda sevgiliyi özel ve üstün bir konuma yerleştirmektedir. Onun düşünce sistemindeki sevme, acıma, topluma dost olma ve özverili bulunma gibi insana onur kazandıran özellikler, bu tanımlamalarla anlam kazanmaktadır.